پلیمر حامل باعث یکنواختی توزیع پیگمنت و سهولت شکل دهی آن به صورت گرانول می شود. وجود سازگاری پلیمر و عامل پخش و همچنین سیالیت بیشتر حامل نسبت به رنگ دانه و پلیمر ضروری است.
پلیمر با توجه به شاخص مذابش، به صورتی انتخاب می شود که بتواند مستربچ را در خود حل کند؛ از آن جایی که مستربچ ها برای تعداد محدودی از پلاستیک های پر مصرف صنعتی ساخته می شوند، لازم است در مورد توانایی رنگ آمیزی پلاستیک ها با رنگ دانه نیز اطلاعاتی ارائه گردد. بنابر ماهیت شیمیایی پلاستیک می توان رنگ مناسب آن را انتخاب نمود. به عنوان مثال، رنگ آمیزی پلی اتیلن، پلی پروپیلن و پی وی سی به رنگ سفید (با استفاده از تیتان) یا زرد یا قهوه ای (با استفاده از اکسیدهای کروم) در آورد اما از رنگ های ترکیبات آبی آهن نمی توان در فرمولاسیون پلی اتیلن و پلی پروپیلن استفاده نمود.
منبع:اینپیا
دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.